Jakość celu rozstrzyga się przed warsztatem, na którym go piszecie

Ten odcinek jest w całości o tym, co dzieje się przed spotkaniem, na którym powstają cele. Punkt wyjścia brzmi niewygodnie dla każdego, kto lubi warsztaty: samo sformułowanie zapisu to tylko ułamek sukcesu, a reszta leży w przygotowaniu. Pierwszą rzeczą, którą trzeba mieć na stole, jest kierunek. Nie opasły dokument, tylko odpowiedź na pytanie, w którą stronę organizacja idzie w najbliższym czasie. Jeśli strategii nie macie spisanej, przynosicie to, co macie: dane z rynku i sygnały od Klientów. Warsztat bez tego materiału nie produkuje celów, tylko życzenia, bo nie ma ich z czego wyprowadzić.

Druga rzecz to retrospektywa poprzedniego okresu, i nie jako rytuał zamykający kwartał, tylko jako wejście do kolejnego. Z czym gramy dzisiaj, co było największym problemem, czego nie chcemy powtórzyć. Trzecia rzecz dotyczy uczestników, ale nie ich liczby, tylko tego, z czym przychodzą. Prosimy każdego, żeby przed spotkaniem wrzucił na wspólną tablicę swoją listę: co jest dla niego ważne, jaki cel proponuje, jak chce go mierzyć i z czego to wynika. Do tego idzie agenda mówiąca wprost, co się będzie działo i czego od uczestnika oczekujemy. Dzięki temu sesja zaczyna się od rozmowy o priorytetach, a nie od zapełniania pustej tablicy. Jeśli w zespole nie ma nikogo, kto taką rozmowę poprowadzi, warto wziąć facylitatora, który zna metodę i umie zadać pytanie naprowadzające.

Jest jeszcze rzecz, którą widać dopiero przy celach na poziomie firmy: one prawie zawsze przecinają kilka działów naraz. Cel wokół zadowolenia Klienta dotyka dostarczania, sprzedaży, która buduje oczekiwania jeszcze przed podpisaniem umowy, i administracji domykającej współpracę. Zmiana w jednym z tych miejsc nie ruszy wskaźnika, bo każdy trzyma tylko kawałek. Sami popełniliśmy tu błąd na starcie: nie mieliśmy wspólnego celu ani na poziomie organizacji, ani na poziomie liderów, każdy pion pisał swoje. Naprawiło to dopiero przejście na jeden wspólny cel, ustawiany razem przez liderów różnych obszarów. Ostatnia rzecz dotyczy zgody. W większej grupie pełna jednomyślność zdarza się rzadko i nie ona jest progiem. Wystarczy, że ktoś powie wprost, że się nie zgadza, ale rozumie wartość i będzie to robił. Wypowiedziana niezgoda jest przy tym cenną informacją: znaczy, że albo coś jest nie tak, albo czegoś jeszcze nie wiemy.