Cel roczny i cel kwartalny pisze zupełnie inna ekipa, i to nie jest kwestia wygody

Cel roczny stoi blisko strategii. Strategia ma zwykle horyzont 2 do 5 lat, więc rok jest okresem pośrednim, w którym sprawdzamy najlepsze hipotezy na to, jak do niej dojść. Do sformułowania takich hipotez potrzeba ludzi odpowiedzialnych za kierunek firmy, czyli zwykle wąskiego grona. Cel kwartalny stoi blisko operacji i to zmienia listę zaproszeń: bez liderów, którzy znają bieżącą pracę zespołów, wychodzą cele oderwane od rzeczywistości, a do tego nikt poza autorem nie czuje się za nie odpowiedzialny. To jest cała różnica i ona nie wynika z tego, że komuś nie chce się zapraszać ludzi.

Odruch zapraszania wszystkich bierze się z pomieszania trzech różnych ról. Ktoś jest odpowiedzialny za to, żeby cele powstały, i ten siada przy stole. Kogoś trzeba skonsultować, bo ma wiedzę, której autorzy nie mają, i to jest miejsce, w którym najczęściej się mylimy: potrzeba czyjejś wiedzy nie jest powodem, żeby sadzać go na warsztacie, bo te informacje da się zebrać wcześniej. Kogoś trzeba poinformować i to dzieje się po fakcie. Skala ma przy tym znaczenie mierzalne. Grupa 4 do 5 osób pracuje sprawnie, powyżej 10 osób warsztat wymaga solidnego przygotowania i osobnego czasu na wyrównanie wiedzy, a w firmie liczącej 100 do 200 osób pytanie praktycznie nie występuje, bo zarząd i management poruszają się na tak różnych poziomach, że cele roczne naturalnie pisze sam zarząd, a liderzy wchodzą na ostatnim etapie.

Jest też granica, której nie przesuwamy w drugą stronę. Zarząd nie przychodzi do liderów z czystą kartką i pytaniem, dokąd firma ma iść w przyszłym roku. Posiadanie pomysłu na kierunek jest jego własną odpowiedzialnością, nawet jeśli tego pomysłu nie pokaże od razu. Łatwo usłyszeć w tym sprzeczność z tym, co sami powtarzamy o zaangażowaniu, i przez większość odcinka ta sprzeczność wisi w powietrzu. Znika dopiero przy jednym słowie: z warsztatu wychodzą drafty, a nie cele. Celem staje się to, co przeszło negocjacje z grupą roboczą, która ma go dowieźć, bo dopiero tam wychodzi, czy liczby są realne i czego autor nie widział z góry. Cel przekazany bez tej rozmowy ma dwa wyjścia i oba są przegrane: albo ludzie nie chcą wchodzić w konflikt, zgadzają się i po 3 miesiącach okazuje się, że nie zrobili, albo odmawiają wprost. W pierwszym przypadku tracicie kwartał i obie strony są sfrustrowane.