Zanim posortujesz listę pomysłów, postaw nad nią cel. Inaczej porządkujesz zadania, a nie wybierasz działania

Priorytetyzacja nie jest sortowaniem listy zadań. Jest czynnością wykonywaną zawsze wobec konkretnego celu, i to jest ten jeden warunek, który zespoły pomijają, choć metody sortowania znają na wyrywki. W odcinku pracujemy na przykładzie firmy, która zawęziła się od globalnego rynku edukacji do 5 uniwersytetów z jednego stanu, i to zawężenie jest tym, co czyni całe ćwiczenie sensownym. Nie wymyślamy już, jak zostać światowym liderem, tylko jak przekonać kilka konkretnych uczelni. Nad listą wisi cel kwartalny z trzema kluczowymi rezultatami: 10 podpisanych umów, 30 procent grupy docelowej korzystającej z funkcji quizu i 80 wykładowców deklarujących chęć dalszej pracy z narzędziem po fazie próbnej. Każdy pomysł oceniamy wobec nich, a nie wobec tego, jak brzmi.

Sama matryca ma dwie osie: wpływ na cel i wysiłek. Skalę wysiłku trzeba umówić przed oceną, bo inaczej wyceny są nieporównywalne; w przykładzie mały wysiłek to kilka dni, duży to miesiące albo cały kwartał. Ocena jest relatywna, nie jest estymacją, chodzi o porównanie zadań między sobą. Kampania na LinkedInie skierowana do profesorów ląduje wysoko przy niewielkim wysiłku, bo pierwsze odpowiedzi mogą przyjść w tydzień lub dwa, a przygotowanie persony i lista profesorów do prospectingu wracają do niej jako podzadania, zamiast konkurować z nią na matrycy. Event ze stoiskiem na uniwersytecie idzie w drugą stronę: trzeba tam polecieć, przywieźć materiały i być na miejscu, a przełożenia na kluczowe rezultaty nie widać wprost. 30 spotkań twarzą w twarz z profesorami to co najmniej 2 tygodnie na miejscu, więc wysiłek jest duży, ale i wpływ też, bo z takich rozmów wychodzi, jak ci ludzie pracują. Najwyżej wyszło poznanie tego, jak profesorowie realnie prowadzą wykłady i robią quizy: umiarkowany wysiłek, a wynik negatywny natychmiast uderza w założenie strategiczne.

Trzy pozycje z listy nie znalazły miejsca nigdzie: raport o produktywności pracy zdalnej, ebook o spotkaniach zdalnych i wywiad w dużym podcaście. Wszystkie brzmią sensownie i żadnej nie daje się powiązać z kluczowym rezultatem, więc parkujemy je zamiast wpychać do kwartału. Decyzji nie podejmujemy za autora pomysłu: pytamy, jaki wpływ na te rezultaty widzi, jakiego efektu się spodziewa i kiedy. Zwykle po tych pytaniach sam mówi, że to nie jest najlepszy kandydat. Warto przy tym powiedzieć wprost, że ta metoda nie odpowiada na każde pytanie. W naszej własnej pracy nad pozyskiwaniem nowych lidów sortujemy hipotezy zupełnie innymi kryteriami: jak szybko mogą przynieść Klienta, jak duży będzie projekt i jak bardzo zależy nam na takim Kliencie. Kryteria dobiera się do pytania, na które akurat odpowiadacie.